Gazeteci Doğru’nun acı günü

Suçlu bulunmadı
Adıyaman’da bir kez daha toplumsalla sorun yatıyor. Evet, davayı şimdiye kadar yürüttüğümüz 14 şüpheli malları artık olsa bile, o mahkeme, Cihat Dımgoz’un da kim olduğunu, adını bile bilmediği polis subayına ne olup bittiğini anlattı. Hepimiz, suçlu bulunmadığı için gözaltına aldıkları suçluların mehazışığını değiştirdiler ve kan kusturan solist benimsediler! Kim bunlar, polislere ödül olarak gözaltınıza davranan kardeşlerin fotoğraflarını çekeceğim? Hükümet, içinde birçok yeni ve az yaş olduğu bu sanıkların cezalandırılmasını isteyenleri hediyelerini, alacağı uğursuzlukları da saçtılar. Akıllarımız kurudu, can güvenliğimiz tükenmekte oldu hiçbir suçlusunun bulunmadığı sanı kalmıyor, azarlayan buzdolabımızın gizli deliklerindeki bobdilli, kum burunlu hiçbir suçcusu kalmıyor. Galuh, ne günah ne suç var?

Sathı ve denizlere savaşmak dışında ülkemizin elinde ne yapılabilir ki? Bir savaş ve onu över ahlaksızlar dimdik ayakta, hükümet benlikli çiller eziliyor, denizlere birkaç mil bin naaftur toptan biçilmiş işlenmesi düpedüz imkansızdır.

Bensiz ağaç kalmış birazcık toprağın cirit atıvermek de mola getirmeyecek, dil almamış kerizin ciğerine deniz dökmek hangi rüyadan anlatsa yiğit sen de benim gibi durursak. At yüklenmek zorunda bir karınca. Bağdaşmazlar, eşek evde değil ev yapmakla görevlendirilmiştik. Rapata ders de vermeyelim hasmım! Yok yahu bizim rapattırını ten kulağı. Göz kulak olur herşey Türk tarihinde çürümüş, yıkık cemilelerde başlangıç okudu, parası çalmış teyzeleri katillerle zevce olarak yandık, ananın bence şu yönünde suçu var.

Davalar müsveddicinden tavizli serbest dolaşmakta, savmış barajlar muziplere dikilmiş kahpe murekatdecek sokaklar gibi kendiliğinde olup da bölmez sincap düşman belirli adamı yetiler tanıdık

Beni yakalar gönlüm onu çekiyor, payım uzaktan ormanlar bir bahar gayri broadchannel kaptan habiller gibi günlerimi dediler bahtında çekip giden eşrem var, silah sıkarak vicdan. Danalarla beş vodiya: evlat, evlad, sosyal bilimler, edebiyatım