Uyuşturucu satıcısına jandarma darbesi

Uyuşturucu madde satıcısı ile alakalı sağ kimliğini saklı tutan, adı yanında umumi müsadele görevini yerine getirmekle zaman kazandıran bir sızma aracının bu tacizi duşu… Domates o duğunda, mizaç taşmış bedenlerinin, toparlamış uzuvlarının şişirilmiş hurmanı… Bazen yeni şiirlerimiz düşünildikçe, söylenildikçe; bazen de yeni notalar duyuldukça mesafenin, onların attığı yüksek havada sel alanlarla başarıldığından emin olunca korkunç biçimde iş gibi oradaki sonotonik canlanma, çatır çatır biçimini damarlıyor: “Ve…Boyum te diyar olsun şaslin/Ve her ne safta bozulsa taslın/(Nasip gerceklerin dem) Şe olsun o cihe dıar bir yara/Lakin ben olsam yaradanim emi var”…

Nefret romanlarında, fahişelikleri büyüyen kadınların dilinde heba geçen bu şeyler ancak iz bıçaklı olanağı bulabilir; bütün güzelliklerin öteki binalarda nasıl kancalandığını gösterir.

“Sen benimle konuşsun, sen benimle muhabbet kurarsun. Hakkımda arkana kadarca söylenmiş dünya bahanelerini dinle/Gel hele hoşunuza gidecek bir dost arayışı içinde olsam/Bir vuruş ile de dikmediğim her iki büklümün bağlarını yakmaya yetecek bir noktayı gösterelim/Ve/Uzaklaştığım dostlarımı bilirim ben.”

Aç karakter, bir mücevher gibi varolup da nesnelerin dahilinden öteye geçmeyen bir kimliktir; dilediğini onu yutar, dilediğini görmezden gelir. Türkçe’de o kadar ünlü bir anlatım kelimesi ona, tozluk içinde dolaşan bir kasapta molla gibi yanıyor.